Soms drink ik drie glazen kraanwater op een avond, op een plek waar dat niet gebruikelijk is: het (nacht)café.
Om mij heen zie ik mensen steeds meer bewegen en luidruchtig worden, meer uitgelaten, harder spreken, etc.
Ik voel ook een grotere alenigheid, een gevoel alsof ze in een bubbel zitten waar ze al harder pratend en drinkend uit proberen te komen.
Het contact dat ze proberen te maken komt niet echt tot stand; zo lijkt het.
Als ik zeg dat ik slechts water drink schrikken ze even, heel eventjes maar.
Gauw gaan ze met hun drankje ergens anders zitten.
Voelen ze zich betrapt?
Verpest ik hun feestje, hun happy hour?
Als geheelonthouder ben ik een buitenstaander.
Vreemd wel: door iets niet te doen, te laten, ben ik anders.
Helderheid als keuze is tegenwoordig een statement en een luxe en een lichte confrontatie denk ik.
Zeker in een (nacht)café.
Toch hoef ik er niets voor te doen.
Karin van Hestia
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten